| تبليغات | X |
|
گلچین اشعار نظمی تبریزی (نظمی ادیب)
|
 |
 |
||||
|
برای طول عمر پر برکت استاد دعا کنید
+
نوشته شده در سه شنبه سی ام شهریور 1389ساعت توسط نظمی
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
شعرجدید استاد در توصیف ایران
+
نوشته شده در پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت توسط نظمی
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
جز وصل تو ای دوست! نباشد هوس ما افسوس که بر آن نبود دسترس ما ما از لب شیرین دهنان سیر نگشتیم هر جا که بود قند ، نشیند مگس ما آسایش مرغان گرفتار اگر این است سیمرغ شود گوشه نشین قفس ما کس باعث رسوائی ما نیست درین شهر الا دل عشرت طلب بلهوس ما ای فتنه! چنان رفته ام از یاد تو، کز خلق یک بار نپرسی چه شد آن هیچکس ما؟ بلبل که به جان شیفته باغ و بهار است غافل بود از آب و هوای قفس ما از هستی "نظمی" رمقی بیش نمانده ست تدبیر کن ای خضر مسیحا نفس ما!
دل من باز به سودای تو دیوانه شده ست! در غمت بی خبر از خانه و کاشانه شده ست زاهد از عشق تو بیهوده مرا منع کند جهلش این بس که نصیحت گر دیوانه شده ست دور گردون سر اسکندر و دارا نشناخت خاک آنهاست که اکنون گل پیمانه شده است یک دم ای حور پریزاده! ز یادم نروی دلم از یاد جمال تو، پریخانه شده ست ساقی امروز چه پیمود قدح نوشان را ؟ باز میخانه پر از نعره ی مستانه شده ست گه گه از "نظمی" دلباخته یاد آر! که او بر سر شمع تو عمری است که پروانه شده ست!
*****
سرتا قدمش آنکه بودناز همین است وز دل گرهی آنکه کند باز همین است با نیم تبسم به دلم تاب و توانبرد لبخند همین عشوه همین ناز همین است عیسی نفسانند در این شهر ولیکن آن را که رسد دعوی اعجاز همین است در هر قدمی فتنه گری دیده اماما شوخی که بود خانه برانداز همین است یک عمر دعا کردم و دشنام شنیدم آئین من و آن بت طناز همین است خواهم که در این شعله چو پروانهبسوزم مقصود من از این همه پرواز همین است از دیدن دیوان تو "نظمی"همه گفتند طرز سخن سعدی شیراز همین است
*****
دیری است دلم خوش به سر کوی کسی هست پیداست که سودازده روی کسی هست المنّته لله، که پس از آنهمه حسرت امروز سرم بر سر زانوی کسی هست هرگز هوس سرو و صنوبر به سرم نیست تا در نظرم قامت دلجوی کسی هست در سجده دلم حاجت محراب ندارد محراب نمازم خم ابروی کسی هست من گوشه نشین بوده ام، امروز دلم را سرگشتگی از نرگس جادوی کسی هست بر ناله "نظمی" چو سحر گوش نهادم آهسته شنیدم که دعا گوی کسی هست
*****
من در غمت فرسوده ام از من چرا رنجیده ای؟ تا بوده ام این بوده ام از من چرا رنجیده ای؟ تا شاعری شد پیشه ام وصف تو بود اندیشه ام غیر از تو را نستوده ام از من چرا رنجیده ای؟ من خاک پایت بوده ام سر زیر پایت سوده ام برشکوه لب نگشوده ام از من چرا رنجیده ای؟ گر گفتم از لعل لبت، امشب ربایم بوسه ای گفتم، ولی نربوده ام، از من چرا رنجیده ای؟ شب بی تو گریان بوده ام، وز دیده خون پالوده ام یک لحظه خوش نغنوده ام، از من چرا رنجیده ای؟ این سر که از آزادگی، بر تاج شاهان نگرود صد ره به پایت سوده ام، از من چرا رنجیده ای؟ "نظمی" به وصفت مایل است، اما حکایت مشکل است من کوتهی ننموده ام، از من چرا رنجیده ای؟
****
طبیب را چه کنم؟ چاره ساز من یار است ولی دریغ گه آن هم به کام اغیار است به قصد قتلم اگر آمدی، تامل چیست؟ برای کشتن عاشق بهانه بسیار است لب تو چاره کارم نمی کند ورنه ز درد و داغ دلم مو به مو خبر داراست بتی به عشوه درآمد که بت پرست شدم دگر به دست من این سبحه نیست زنار است به روی من در گلزار را چو گلچین بست نگاه من به گل از رخنه های دیوار است دلم به حسرت روی تو زار می نالد چوبلبلی که به دام و قفس گرفتار است چو ترک عشوه ترکان نمی کنی "نظمی" برو! دل تو به چندین بلا سزاوار است
*** 86 به شیخ اندک ده اول می ، دو چندان کردنش با من ندارد گر لب پر خنده ، خنداندنش با من تو با این جلوه ها ای گل، گذر در باغ کن ! کانجا اگر خاموش شد مرغی ، غزلخوان کردنش با من تو ای رشک صنم ها جلوه ای در چشم بت گر کن به چندین نا مسلمانی مسلمان کردنش با من حریم خانقه جای ریا نبود اگر صوفی سر روی و ریا دارد پشیمان کردنش با من گر از من سر طلب کردند ترکان ترک یر کردم و گر جان نیز میخواهند قربان کردنش با من طلب کردم ز لعلش بوسه ای گفت از سر یاری اگر درد دلت این است ، درمان کردنش با من چو "نظمی "دل پر از حب علی کن در صف محشر تو را گر مشکلی پیش آمد آسان کردنش با من گدا وار آن که او در دامن این خواجه آویزد به عزت فارغ از ملک سلیمان کردنش با من
***
غزل 70 من نظر بازم و کی پیش تو حاشا کردم هر کجا شد به جمال تو تماشا کردم عاشق آنست که پروای ملامت نکند بی خبر بودم اگر عیب زلیخا کردم سجده بیت و طوافم هوسی بیش نبود سجده آن بود که بر کعبه دلها کردم شهر را وسعت این ناله و فریاد نبود جا چو مجنون همه در دامن صحرا کردم دیدم آخر ز لبت کامروا نتوان بود رفتم از کوی تو و ترک تمنا کردم گفتمش: جز من سرپشته که دیوانه توست گفت:صد سلسله را سلسله در پا کردم گفتم از لعل تو یک بوسه به جان می طلبم خنده زد، گفت که : آن نرخ دو بالا کردم گفتم از "نظمی" سرگشته چرا بی خبری؟ گفت: بوسی طلبید، از سر خود وا کردم
**** غزل ۶۶ از گلبانگ نظمی مرا ساقی چه داد امشب؟ که چون پیمانه خندیدم به صد پیری جوانی کردم و مستانه خندیدم از آن کارم به رسوائی کشید آخر که در عشقت ز نادانی به پند عاقل و فرزانه خندیدم که میگوید که دوزخ جای میخواران بود واعظ؟ من از هر کس شنیدم اینچنین افسانه خندیدم چه شب بود امشب ؟ از گلبانگ نای و نغمه مطرب به وجد آمد دلم جندان که : چون پیمانه خندیدم نیاز خود به ناز این پریرویان چو سنجیدم به عقل نا تمام خویش ، چون دیوانه خندیدم! تو را ای خواجه ده روزیاست این منزل،مرنج از من گر از دلبستگیهای تو بر این خانه، خندیدم حدیث آشنائی این چنین کافسانه شد "نظمی"! کسی گر چنگ زد بر دامن بیگانه خندیدم غزل ۴۲ دل چه راهی برگزید امشب که بی ما می رود بر ملاقات کدامین ماه سیمامی رود گرچه میگوید به خوبان دل نخواهم داد لیک هر کجا گل چهره ای میبیند از جا می رود از طبیبان درد ما درمان نشد ساقی بده شربتی کز فیض او درد از دل ما می رود از غم و آوارگی ای دل چه می ترسانی مرا هرکه عاشق شد به استقبال اینها می رود آن مه خلوت نشین می خورد و مست آمد برون مرد و زن هر کس ز سوئی بر تماشا می رود دوستان رفتند ازین غمخانه "نظمی" نیز هم رخت خود بسته است امروز و فردا می رود
+
نوشته شده در دوشنبه ششم اسفند 1386ساعت توسط نظمی
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
دارم دِلَکی که بنده ی کوی علی است روی دل او همیشه بر سوی علی است هر چند هزار رو سیاهی دارد می نازد از اینکه منقبت گوی علی است من شیفته ی علی شدم شیدا نیز پنهان همه جا گفته ام و پیدا نیز این پایه مرا بس است و بالاترازین امروز طلب نمی کنم فردا نیز *** «نظمی» به ولایتت تمامی خوش باش خوش باش قبول خاص و عامی خوش باش گر شاهی هفت کشور از تست مناز ور بر در ِ مرتضی غلامی خوش باش *** تا حبّ علی و آل او یافته ایم کام دل خویش مو به مو یافته ایم وز دوستی علی و اولاد علی است در هر دو جهان گر آبرو یافته ایم *** از دین نبی شکفته جان و دل من با مهر علی سرشته آب و گل من گر مهر علی به جان نمی ورزیدم در دست چه بود از جهان حاصل من *** «نظمی» نفسی مباش بی یاد علی گوش دل خویش پرکن از نادعلی در هر دو جهان اگر سعادت طلبی دامان علی بگیر و اولاد علی *** سر دفتر عالم معانی است علی وابسته ی اسرار نهانی است علی نه اهل زمین که آسمانی است علی فی الجمله بهشت جاودانی است علی *** شایسته ترین مرد خدا بود علی در شأن نزول هل اتی بود علی هرگز به علی خدا نمی باید گفت لیک آینه ی خدا نما بود علی *** بنیان کـَن ِ منکر و مناهی است علی رونق ده دین و دین پناهی است علی در دامنش آویز که در هر دو جهان سرچشمه ی رحمت الهی است علی *** آن گفت به قرب حق مباهی است علی وین گفت که سایه ی الهی است علی از «نظمی» ناتمام پرسیدم گفت چون رحمت حق نامتناهی است علی (نظمی تبریزی)
غزل جدید از استاد که در هیچ یک از آثارش منتشر نشده است:
عاشقم، در کوی جانان می روم جان در بغل می برم بر دیدنش صد چشم حیران در بغل سوختیم از حسرتش، چاک گریبان باز کن چند خواهی داشتن آیینه پنهان در بغل من حدیث عاشقی با کس نمی گویم ولی چون توان پوشیدن این چاک گریبان در بغل؟ در بهای بوسه ای گر جان و سر خواهد ز من می برم در پیش او هم این و هم آن در بغل محتسب با می پرستان سخت گیری می کند کاشکی امشب نبود این شیشه پنهان در بغل حاجتی گر اوفتد پیش کریمی می برم کو نهد هر مور را ملک سلیمان در بغل شاید آن شیرین شمایل بوسه ای بخشد به من می برم در پیش او سی جزو قرآن در بغل "نظمی" این قول غزل با من نه امروزی بود می روم در روز محشر نیز دیوان در بغل --------------------------------
استاد این غزل را در مورخه ۲۰/۷/۸۸ نوشته اند و فعلا در هیچ جا منتشر نشده است چون صبا بر سر کوی تو گذر خواهم کرد هر چه خاک است در آن کوچه به سر خواهم کرد ماه من ! از پس آن پرده برون آی شبی چند دزدیده به روی تو نظر خواهم کرد؟ هردم از عشوه شیرین دهنی خواهم گفت کام خود را همه پر شهد و شکر خواهم کرد تا رقیبان به سر کوی توام ره ندهند سجده از دور به آن کوچه و در خواهم کرد در چمن با من اگر جلوه گل دست دهد وصف رخسار تو با مرغ سحر خواهم کرد گر چه ایام جوانی سپری گشت، ولی عشق تا تیغ زند، سینه سپر خواهم کرد "نظمی" از کعبه به کام دل خود گر نرسی چاره کار تو از جای دگر خواهم کرد
آيت حق
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386ساعت توسط نظمی
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
غزل 29 دئدیم: اینجیتمه منی، دیدهۀگریانیما باخ دئدی: دردین منه اظهار ائله درمانیما باخ! دئدیم: ای فتنه منی بی سرو سامان ائله دین دئدی: هر کوچه ده یوز بی سر و سامانیما باخ! دئدیم: اُول چاه کی یوسف اوتا دوشدی هارادی دئدی: چوخ گئتمه اوزاق چاه زنخدانیما باخ! دئدیم: اُل سینه ندیر؟ باخماقیلان دویموری گوُز دئدی: من هاردا دئدیم چاک گریبانیما باخ؟ دئدیم: احوالیمی اُل غمزه پریشان ائله ییب دئدی: هرگوشه ده بیر جمع پریشانیما باخ! دئدیم: ایرانه مباداگینه لشکر چکه لر دئدی: باک ائتمه! منیم صف زده مژگانیما باخ! دئدیم: اُل "نظمی"یه نظمی! گینه طبعین گول ائلیر؟ دئدی: ذوقین وار اگر، دفتر و دیوانیما باخ! دئدیم: آراسته سن، شادلیق اوزوندن توکولور دئدی: آچ سینه می، مین لر غم پنهانیما باخ!
+++ غزل 30 بیر لحظه کامه چاتمیر اوره ک روزگاره باخ رحم ایلمیر بوگوُن ده منه یار، یاره باخ هر کیمسه یه دئدیم غمیمی گولدی حالمه طاق اولدی طاقتیم، غمه باخ، غمگساره باخ مین ایلده اولسا محلتمیز قورتولار، ولی قورتولمین هوسلره باخ، انتظاره باخ قیصر نجه اولدی؟ قصرینی کیملر داغیدیلار؟ عبرت گوُزیله عزته باخ، اعتباره باخ بو گولشنین طراوتی دائم قالان دییل دوُلدور پیاله نی، گوله باخ، گولعذاره باخ مندن زمانه ده بو غزل یادگاردور بیر گون کی تاپمادین منی بو یادگاره باخ "نظمی" اگر چه ظاهری پوزقون دییل، ولی آچ غملی سینه سین جگر داغداره باخ
+ + + غزل 51 اورک بیر قوشدی، اما دانه سیز دیر اوچوب جنّت باغیندان، لانه سیزدیر عنایت قیل، قاپیندان قوُوما، لیلی! کی مجنون خانه و کاشانه سیزدیر منه رحم ائیله، صیّاده خبر وئر کی دام ایچره شکارین، دانه سیزدیر نئجه قان اولماسین دل؟گئتدی دلبر نئجه جان یانماسین؟ جانانه سیز دیر هانی بیر سلسه جنبان؟ اوشاقلار دئییرلر شهریمیز دیوانه سیز دیر منی آتدین، ولی شوکر ائیله ره م من کی من سیز، لبلرین پیمانه سیز دیر سنین عشقینده من تک چوخ یانان وار دئمه: شمعیم منیم پروانه سیز دیر غزل یازماقدان امساک ائتمه "نظمی" کی شعرین زولفو سنسیز، شانه سیز دیر
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386ساعت توسط نظمی
|
|
|||||
|
|||||
